Gerust leven

Ik moet me veilig en geborgen kunnen voelen. En op een overheid kunnen rekenen die me waar voor mijn geld geeft. 

Een gerust leven, dat is je veilig en beschermd voelen. In veilige buurten waar er geen muur rond staat, maar waar mensen elkaar kennen en zich geborgen voelen. Dat is een beleid dat er staat als slachtoffers haar nodig heeft, maar dat ook streng en consequent omgaat met daders. 

Mensen hebben recht op een veilige samenleving waarin ze kunnen leven, werken, ondernemen en ontspannen. Een veilige omgeving maakt dat mensen zich ten volle kunnen ontplooien. En dat begint bij een betrokken samenleving. Want veiligheid is geen verantwoordelijkheid van de overheid alleen, maar van iedereen in de samenleving. Een sterke buurt met een sterk sociaal weefsel, sociale contacten en verenigingsleven kan ervoor zorgen dat onveiligheidsgevoelens beperkt worden.

Een betrokken samenleving kan pas functioneren als iedereen weet dat ontoelaatbaar gedrag of bedreigingen van onze normen en waarden niet getolereerd worden, maar daadwerkelijk aangepakt. Alleen zo bouwen we aan een samenleving waar criminaliteit geen kans krijgt. Waar terrorisme geen recht heeft, maar mensenrechten worden gerespecteerd. Waar privacy belangrijk is en niet zomaar te grabbel wordt gegooid. Waar grenzen kordaat worden gesloten voor wie hier geen plaats heeft en gastvrij opent voor wie écht hulp nodig heeft.

Een samenleving waarin iedereen mee is, betekent dat je de gemeenschap centraal stelt. Onze burgemeesters, schepenen, ministers en parlementsleden staan samen met de administratie ten dienste van de bevolking. Door te luisteren en te verbinden, door te dialogeren en initiatieven te nemen, helpen ze een samenleving te maken van en voor alle mensen. 

Toch hoort een overheid zich elke dag opnieuw af te vragen waar ze nog efficiënter kan worden, hoe ze het beleid dat ze uitstippelt nog beter kan uitvoeren én hoe ze dichter bij de burger kan staan. Dat doen we door samen te werken met verenigingen, sociale organisaties en ondernemingen. We gaan dus niet voor een superstaat die alles regelt, maar evenmin voor de mini-overheid die alles aan het individu overlaat. De Weg Vooruit is er één waarin bestuur en bevolking de samenleving samen vorm geven.